Blekket var knapt tørt før regjeringa slo til og gav sin versjon av «dialog»: Som Unio-leiar blei eg på kort varsel invitert til arbeidsminister Dag Terje Andersen. Han hadde avsett nokre minutt rett før regjeringa skulle presentere krisepakken for norsk økonomi til å informere om at regjeringa hadde bestemt seg for å vedta ei forskrift. Denne forskrifta skal pålegge politifolk kortare kviletid enn det som elles gjeld i Arbeidsmiljølova.

- Det er viktig å sikre at vi har et velfungerende politi- og lensmannsvesen til enhver tid, var statsrådens forklaring på kvifor regjeringa valde diktat framfor dialog i denne saka.
Det er ikkje tvil om at dette er brot på gjeldande avtale mellom staten og hovud-samanslutningane, som alt no gir det avviket regjeringa ønskjer vidareført. Men regjeringa vågar ikkje å gå forhandlingsvegen. Dei vil bestemme sjølv, og hoppar ut av rolla som arbeidsgjevar og forhandlingspart og inn i rolla som styresmakt og lovgjevar. Dette er oppsiktsvekkande, og det er feigt. Dessutan er det i strid med dialogsignal som tidlegare var gitt av meir enn ein statsråd.

Nettopp rollebytet - frå likeverdige forhandlingar til einsidig diktat - provoserte breie lag av fagrørsla. Den politiske demonstrasjonsstreiken som Politiets Fellesforbund rettmessig iverksette, fekk difor kraftig støtte - langt utover Unio sine rekkjer.
Det regjeringa gjorde er milevis frå det som er vanleg forhandlingspraksis, og direkte i strid med den norske modellen, som regjeringa elles likar å framheve. Det er mildt sagt kritikkverdig at regjeringa på denne måten kastar vrak på avtalesystemet.
Sist regjeringa prøvde å bryte ein inngått avtale var i striden om sjukelønna, som mange har friskt i minne. Den gongen slo regjeringa omsider revers. Dei forstod at dei var på feil kurs.

Vil regjeringa gjere det same denne gongen?